ماه را باید تماشا کرد و رفت

           ذره را تا نبود همّتِ عالی حافظ       طالبِ چشمه ی خورشیدِ درخشان نشود (حافظ)[2]

این کـاخِ ظلم، مأمن زشـتی و بس گناه

ظاهـر سـپید رنگ و به باطــن بوَد سیاه

قـومِ بشـر، همه از آن  به خـاک و خـون

امید و عشق زان شده در سینه ها تباه

۱۷تیرماه ۱۳۹۲

این کـاخ کــه می بینی، اسپید بود نامش

روزی که سیه گردد، هم رنگِ  دَر و بامش

باور نکنــی حـــرفم، روزی برســـد ای دل

کاتش بفتـد آخــر ، بَـر پیـکـرِ خـود کـامش

۲۰ تیر ماه ۱۳۹۲

طارق

تمامی مطالب این وبلاگ به پیشگاه جان بزرگوار زنده یاد

 سید مسعود ریاضی کرمانشاهی تقدیم می گردد

کسانی که در عاشقی داورند

Those who are judges in the game of love,

گهر داده شعرِ تری می خرند

Would pay whatever high price to buy a new poem,

چوچشمِ خِرد را گشایی به چرخ

When you open the world of knowledge to the world,

«بنی آدم اعضای یک پیکرند»

Human beings are members of a whole,

در آنجـا که دانـش بیفـریده فَــر

Wherever knowledge has been magnificently expanded,

همه یار و غم خــوارِ یکدیگـرند

Everybody is helping and caring for one another,

دوی چون درآید به فرهنگِ عقل

When division penetrates into the culture of temptation,

سرِ نیزه ، سَرهای خود می بَرند

They Would take their own heads over spears,

زِ "طارق" شــنیدم همـه کائنات

I heard from Tariq that all universe,

ســرودِ خـدایی ز یک دفتــرند

Are the divine hymn of the same book.

عاشق شده ام ؛ قشم به تین و زیتون

لیـلی بـه کجـاسـت تا ببیند مجنــون؟!!

بیــــدار شــدم ، خـــدای مـن بیــــدارم

از غفلــت دی، دلم بوَد کاسـه ی خون

من دانـم و آسمــان و  آن دلبـر جـان

                     کان کیست زَند ز جان خود، نقشِ جهان  

من بنده و اوست پادشــاه دو ســرا

                      محــرم به عیــان  ببیند او را به میان

افلاک جهـان، تــرانـه ی گُــن فَیکـون

                      در ذرّه نـشــان او، ســحر دیدم هـان

فارغ شو ز خود، اگـر خـدا می جویی

                      بَـر خـود شــدگان، بـوَد همــانا پنهان

میـلیــارد بـه ســالِ نـوری اَر راه روی

                      تازه بشوی بـه گـردِ خــود ســرگردان

پیـــدا نبــود کـه اول و آخــــر چـــرخ

                      خود چرخ بـود چو ذات حق، بی پایان

بنشسته به خـود، سفر کجا بتـواند؟

                      از خـویـش درآ درآ ، کــه بتــوانـی آن

او امـــر کنـد چنین شــود یـا نشــود

                      ای ذره سخن مگو، رَجَـز هیچ مخوان

مـا بنـده و تسـلیمِ  امیری هسـتیم

                      فـرمــان  دهد و  بَـرَد کـه بنـده فرمان

بـاور نکـــند، حکیـــم دانشـــگاهـی

                      فــرمـــان ببـــرد از او کــه بـاد و بـاران

نان می بـرد و دوباره نان خواهد داد

                      از دیـن مگـذر بـرای یـک لقـمه ی نان

تحریم یقین اساس پیروزی ماست

                       سختی نکشیده کی شود کار آسان؟

کـی  فهـــم کنی ســـرودِ آزادی را

                      تا پا ننهـی بـه ســر ســرای زنـدان؟!!

ذرّات جهان و مرغ و ماهی در ذکـــر

                            ازچیست خمُش نشسته ای ای انسان؟

          آیا به رَصَـد توان که طارق بشناخت؟ 

          نی نی نتوان مگر که با دیده ی جان

ژولیده نیشابوری