از آن روزی کــه انســـــان آفــریدند

محـــرم آمـد و خورشــید گریان
زمیـن و آســـمان، ناهـید گریان
خـدا را می شــنیدم کهکشـانی
فرو می ریخت بی تردید، گریان
زمیـــن بالیـــــد آری از حسین اش
فلـــک رقصـید باری از حسین اش
بـرای آنکـــه دیـن اش پـا بگیــــــرد
خدا میخواست یاری از حسین اش
14 آبان 1392
طارق



همه خــود، در پی نان می دویـدند
قسـم بر حضــرت باری دروغ است
که جمعــی دردِ مـردم می خـریدند
بجز اولادِ پیغمبـــر(ص) چــه قـــومی
که دَردِ دین به سینه می کشیدند؟
در ایران هــــم شهــیدان خـــدایی
پی ســـالار دیــن، از جــان دویـدند
جهـان چون خردلی در چشــم آنان
کـــز آن، خـوبانِ عاشــق دل بُریدند
شهیـــــدانِ وطــن، مرغـانِ عاشق
زِ دام و دانـــه ی دنیــــــا، رَهــیدند
قســم بر آیـه هــــای پاکِ قـــــرآن
که اولادِ علی (ع) بر حــق رســیدند
بــر اجــرای غـــدیرِِ خُــم شــهیدان
بـه مــردی راهِ خـــون را بـرگــزیدند
بَدی بَـرچیــده از شطـــرنجِ ایمـــان
بر آن صفحه ز ایمــان مُهــره چیدند
خــدا را کــــربلا غوغـــای حــق بود
خـداونـدان دیــن، کـــــان آفـــریـدند
به آن ســوره کــه طـارق نام آن باد
سـرودم را، ملائـک هــم شــنیدند
16 آبان 1392طارق خراسانی
آسایش دو گیتی تفسیر این دو حرف است