ای معلــم کـــــه از دیـده ی ما
مـردم چشــــم انســان توئی تو
آنکـه در کام جـــان هــا چشاند
بـاده ی نــاب عرفـــان توئی تو


جان توئی جان توئی جان توئی تو
جــان جــــانان جــــانان توئی تو


ای مسیـحا دم از نفــخــه ی تو
مـرده دل جان چه ارزان بگیرد
هـر کــــه نزد تـــو زانو زند او
دُرّ و مرجــان فــــراوان بگیرد


جان توئی جان توئی جان توئی تو
جــان جــــانان جــــانان توئی تو


از نـگاه تـــو ایمـــــان تـــراود
چشم تو چشمه ی روشنائی است
شهـد شیــرین گفـــــتار نغزت
وحی مُنــــزَل کلام خدائی است


آدمی را مَــــلَـــک سجده آورد
چون کـه شاگردی ات را نمود او
گر تورا درک محضـــر نمی کرد
لایــق سجـــده هـــرگز نبود او


جان توئی جان توئی جان توئی تو
جـان جــانــان جــــانان توئی تو


جبـرئیل از چه رو شـد ملک؟ چون
کــرده شـــاگـردی درس امــلات
تر زبان شد چرا؟چون چشیده است
شهـــد شیــرینی درس انشـــــات


آنـکه دارد  فقــــط او ، بلا شـک
شأن والای تو خـــود رسول است
هــر کــــه انـــــکار شأنت نماید
کَم ظلــوم و کفور و جهول است؟


جان توئی جان توئی جان توئی تو
جـان جـــــانان جــــانان توئی تو

از : حضرت استاد ابراهیم حاج محمّدی