چشم هایش، غزلِ باران بود

 خاطرم مثل غزل حیران بود

شب دریای نگاهش با من

دل برانداز ترین طوفان بود

آنچه او داشت، همه فتنه گری

هر چه می  خواست دل من، آن بود

ماه رویی که غلام حرمش

صبح تا شام ، خودِ سلطان بود

با من آهسته به نجوا می گفت

آنچه از دوست ورا فرمان بود       

نور بر چهره ی او می رقصید

صورتش؟! دایره ای تابان بود

دل من یخ زده ی قطب جنوب

تنِ او ظهر بلوچستان بود

  گفتمش طارق و فرمود:«سکوت»                                          

حرف های من و او پنهان بود                                        

۲۶ فروردین ۱۳۹۲