هنوز در دلِ زارم، غمی گران باشد

 برون شود ز دلم، گر خدا بر آن باشد

قسم به عشق دلم در خیالِ خدمت بود

که درد آمد و پاداش دل چنان باشد

گله زِ یار؟!  نگارم جنایتِ محض است

که شُکرِ نعمتِ غم، کارِ عاشقان باشد

به صبر باید و اینم بشارتِ یار است

که صبر تلخ و به پایان عسل چکان باشد

تو ناصحا بَرِ نان باش و من پی دلبر

مرا همین بِه و بِه برِ تو خود همان باشد

به ناتوان تو مَبَر دستِ زور ، آگه باش

خداست دستِ دلِ آن که ناتوان باشد

دلت ز تنگی زندانِ عقل اگر خونست

به بحرِ عشق دل آور، که بی کران باشد

بهار می رسد آخر، کمی تأمل کن

هَزارِ بوسـه ی من، گر تو را خزان باشد

زِ مَه رُخان نکشد دست دل، اگر روزی

که پشتِ طارقِ سرگشته چون کمان باشد

 طارق خراسانی