چه غم تا که ابرو کمان با من است
چه غم تا که ابرو کمان با من است
گل آوازه ی کهکشان با من است
گل آوازه ی کهکشان با من است
جهانخواره را گو که بی تو چه داشت؟
تو را دارم اکنون، جهان با من است
نباشد اگر سرو زیبا به بَر
به دیده که اشکِ روان، با من است
به حافظ بگویید جای تو سبز
که فرخنده جانِ جهان"[1] با من است
نترسید و در موج دریای عشق
به هر موج آن، همچنان با من است
تو گویی ز پیری؟ چه باکی به دل؟!
خدا را که بختِ جوان با من است
« چه غم دارم از تلخی روزگار،
شِکر خنده ی آن دهان با من است[2]»
7 آذر 1392طارق خراسانی
[1] - جهان؛ تخلص جهان ملک خاتون شاخه نبات حافظ می باشد که در عصر وی از شعرای بزرگی بوده است.
خانم پروین دولت آبادی دیوان جهان ملک خاتون را در کتابخانه ی ملی فرانسه جُست و آن را در ایران به چاپ رساند.
[2] - بیت از فریدون مشیری
+ نوشته شده در شنبه ۲۵ دی ۱۳۹۵ ساعت 18:22 توسط ...
|
آسایش دو گیتی تفسیر این دو حرف است