دستت به رسم عهد، به من دِه برادرم

وانگه به هوش باش و تو بنشین برابرم

شعرِ خدا ست، ذکرِ حقیقت به هر زبان

باید سرود شعر خدا را، بر آن سرم

هرگز وفا به عهد، ستمگر نمی کند

نفرت ز ظلم دارم و از آن مُکدَّرم

اینجا سرای پاکِ شهیدانِ عزّت است

آسان مگر شود که از آن فتنه بگذرم!!

وقتی که حرف خود نخرد آن فریبکار

بر راه خویش رفته و حرفش نمیخرم

تا عهدِ بسته ی برجام [1] را شکست

ذهنم بر آن روابط یکسو چرا برم

طارق خراسانی