یاغیان خانه ی ما را زده اند

بوسه ای بود،

به اندازه ی لبخندِ گلی

جوی آبی باریک

آنکه دریا نکند سیر ورا

بوسه ها را بربود

وگل خانه ی ما پَرپَر شد

یاغیان،

خانه ی ما را زده اند

و عدالت !

چه کسی گفت:

از این قوم ستم پیشه ی  نا پاک

به خون می غلتید؟!!

نفسش گرم

صدایش جاوید...

باغبانا،

زِ خزان می ترسم

13بهمن 1391طارق خراسانی