هر که آمد پی آن بود  که نانی ببرد 

چون عقابی ز سرِ سفره به آنی ببرد

 

پای شان بر لبِ گور است و پی وسعتِ نان

لقمه ای را نگذارند جوانی ببرد!

 

دزدی و خیره سری شاکله ی فرهنگ است

دیدم ارزان که شرف، سیلِ گرانی ببرد 

 

ای عزیزان به خدا  رسم مسلمانی نیست 

که کسی آبِ رُخ خلق، زمانی ببرد 

 

آتشی را همه بر پا ز نفهی کردیم 

کیست سالم ز چنین مهلکه جانی ببرد؟

 

طارق خراسانی

 

1397/4/11