ماه را باید تماشا کرد و رفت

 ندیده سنگِ محَک ؛ زَر ، به " اِعتبارِ" علی ؛

  طلا ، خجل شده از ؛ ارزِش و ”عَیارِ” علی

  خوشا کسی که "نَفَس" در ؛ هوایِ او دارد ؛

 " مُفَرَّح " است ، نسیمِ ؛ خوشِ ”دیارِ" علی

 همیشه ؛ نامِ "علی" بر زبانِ من جاریست ؛

 فـــــــدایِ ؛ نـــامِ ، گرامی و " با وَقار" علی

نخست، مَردِ مُسلمان، پس از "محمد" اوست؛

علیست ؛ یارِ "محمد" ؛ و اوست ؛ یارِ "علی"

رسولِ خاتمِ ما ؛ در " غَدیرِخُم" با ، عشق ؛

سپُرد ؛ نــــــورِ "ولا " را ؛ به " اختیارِ" علی

امید و ، یارِ " یتیمان" و " مستمندان" بود ؛

بنازم آن همه ، الطافِ ؛ ” بی شمار” علی

یقین که ”عالَمِ امکان” ندیده تا امروز ؛

کسی به قوّتِ بازو ، و ” اقتدارِ” علی !

مَصافِ "ظلمتِ بیم" است و "نورِ امّید" است ؛

نبردِ ، لشکرِ ؛ ” تزویر” و ” ذوالفقارِ” علی !

یگانه سرور و اسطورهٔ ” شهیدان” کیست ؟

« حسین » ؛ نورِ بجا مانده از ؛ ” تَبارِ” علی

همان کسی؛ که به آزادگی ، سرش را داد ؛

 وَ ...تَن ، نداد به ذِلَّت ؛ شُد ”افتخارِ” علی

به اشک و آهِ علی ؛ ”ماه” و ”چاه” ناظر بود ؛

شبانه هایِ علـــــی بـــــــود و ” کردِگارِ” علی !

شبی ؛ که چشمِ زمین و ، زمان پُر از خون شد ؛

شبِ وفاتِ علی بود و " اِحتِضارِ" علی !

چو ؛ ابنِ مُلجمِ ، مَلعون ، شکافت ؛ فرقش را ؛

سیاه رو ، شد از این "جُمله" و "شُعارِ" علی ...

 (( قسم به نامِ "خداوندِ کعبه" در ، این دَم ؛

 رها شد از ؛ غمِ تَن ؛ جانِ " رَستگارِ" علی ))!

 سحر دمید و در آن کوچه ” بُهت” حاکم شد ؛

( نشسته کودکی اما ؛ در ” اِنتظارِ” علی !!! )

 مُرید و بندهٔ (حق ) باش ، تا ابد "مهران" ؛

بنوش ، از ؛ مِیِ " تَدبیرِ " خوشگوارِ " علی.

"استاد مهران اسدپور"

شاهی  که  سپر کرده   به  غمخانه  دعا را

بوسیده   به   حق  کعبه ی  زیبای   خدا را

برهم  زده   با  خطبه ی خود  رسم خطا را

افکنده  ز بن  ریشه ی  هر رنگ  و  ریا را

از شفقت  ِ خورشید  ِ شفاخانه  خبر داشت

با عشق ِخدا زمزمه درخوف و خطر داشت

او  یاورِ  حق  دشمن   ِهر کینه  و  شّر  بود

در قبضه ی طوفان زده اش خون ِجگر بود

در  هر  قدمش  آیه ی   تکثیر   ِ سحر بود

در  مرکز  ِ آئینه    علی   فخر    ِ بشر  بود

از شفقت  ِ خورشید  ِ شفاخانه  خبر داشت

با عشق ِخدا زمزمه درخوف و خطر داشت

آن شیر  ِ خدا  صف  شکن  ِ ناجی  منصور

با دست  ِ رسالت   به  امامت  شده  مامور

بر  لب  زده  صد آیه ز سیّاره  ی مسرور

با کوه  ِرشادت  شده  اسطوره ی مشکور

از شفقت  ِ خورشید  ِ شفاخانه خبر داشت

با عشق ِخدا زمزمه درخوف و خطرداشت

بر جمله  یتیمان  ِ جهان   مثل   ِ پدر  بود

آئینه ی   احقاق  ِ حقیقت   چو  پسر  بود

هنگام صبوری به سرش شوق  ِ سفر بود

از   عالم   ِ اَسرار   ِ کرم  خانه   خبر  بود

از شفقت  ِخورشید  ِشفاخانه  خبر  داشت

با عشق ِخدا زمزمه درخوف و خطرداشت

در  مدح  و  ثنایش  دل  ِ دیوانه  چو بلبل

هر   دم    به   توّلای   ولایش   به   تغّزل

با  عشق  ِ علی  روزه  به  محراب  ِ توسل

حیرت  زده در مانده در این  بحر  ِ تامل

از شفقت  ِ خورشید  ِ شفاخانه خبر داشت

با عشق ِخدا زمزمه درخوف و خطر داشت

یک قبله  دعا  رسته  به میدان  ِ  سپاهش

جوشیده وضو در خم ِآن حلقه ی چاهش

مائیم    و    مفاتیح    ِ  جنانی   ز   پناهش

در  سجده ی  عشقی  به  تمنای   نگاهش

از شفقت  ِ خورشید  ِ شفاخانه خبر داشت

با عشق ِخدا زمزمه درخوف وخطر داشت

"استاد طلعت خیاط پیشه"

برای هر مسلمانی ولی بود

حقیقت در وجودش منجلی بود

اگر راه حقیقت را بجویی

شهادت می دهم حق با علی بود

"استاد علیرضا حکیم"

ســـوار بــاره ی نــور آن نفس که تاخت علی

فـــراز قصـــر ملــک آشیــانـــه ساخت علی

سحرگهی کــه بــه محــراب عشق «برد» نماز

تمام هستـــی خود را بـه دوست «باخت» علی

نهـــاد حســــرت یــک آه بــــر دل دشمن

بـــه روی دوســت نمایان چو تیغ آخت علی

نسیــم رحمت حـــق تــا بـه خار و گل بوزد

چــو مصطفـــی عَلَم عـــدل بـرفراخت علی

زمام توسن «احســاس» را بـه «عقــل» سپرد

«عقیــــل» را کف بـی مایگــی گداخت علی

نفوذ «جاذبـــه» را از رمـوز «دافعـــه» پرس

به مهــــر بــود اگــر تاخت یا نواخت علی

نبـــی و دفتــــر و نهج البلاغـه می گویند:

علی شناخت خــدا را ، خــدا شناخت علی.

"استاد عباس خوش عمل کاشانی"