«خلوتی کو که خیالاتِ تو آنجا ببرم
دیده بَر بَندم و دل را به تماشا ببرم؟»
دخترِ باکره ی طبع گهر بارِ دلم
تا تماشاگه افسانه ی فردا ببرم
دست در دست نسیمی بگذارم آزاد
شاد و مستانه به دامانه  و صحرا ببرم
با شقایق بنشینم، نفسی تازه کنم
قصه ی داغ دلش را به خدا تا ببرم
آنکه آهی به دلی دارد و غوغای غمی
سوی میخانه به امیدِ مداوا ببرم
دُرِّ نابِ دَری از ملکِ خراسانِ وجود
سینه ریزی زِ غزل تُحفه به دریا ببرم
آسمان پُر ز ستاره ست ولی طارقِ را
همه دانند خیالاتِ دل آنجا ببرم 

طارق خراسانی