ای دلبری که با دل من آشنا تویی
بیگانه از جفایی و عین وفا تویی

تنها نه من، نَبی و نُبی نیز گفته اند
آیینه ی تمام نمای خدا تویی

دل را دَخیلِ چشم تو بستم، عجیب نیست
بود و نبود این همه هول و ولا تویی

مجنون تر از تمامی دل ها به تو منم
لیلی تر از همیشه در این ماجرا توئی

ما کی به پای زلف رهای تو می رسیم؟!
مستانه، شاد، از همه عالم رها تویی

ای مستجاب دعوه، دعایم نمی کنی؟
دانسته ام مدام به کارِ دعا، تویی

از مژده های پوپک صحرا شنیده ام
فرمانروای دولت مُلکِ سبا توئی

دیدم طلوع چهره ی ماهت به شامِ دل
صبح و سپیده در شب یلدا، دلا تویی

من آدمم عزیز که حوّای من توئی
دل را بریده از هوس و هر هوا تویی

تا داده ام به دوش تو رایت مرا چه غم؟
آنکو کند قیامتِ کبری بپا، تویی

کی می شود که وقت سحرگه ببینم ات
شرقی ترین تلاوت شمس الضحی توئی

طارق خراسانی