بغض معصومِ در گلویی رفت
از بر ما، فرشته خویی رفت

تا فلک را کند ز خود بی خود
می خورشید در سبویی رفت

عاشقِ صادقِ امام علی
مؤمنِ دائم الوضویی رفت

بر یتیمان چه مادری دلسوز
بود و بی هیچ گفتگویی رفت!

باعث شوق مستمندان بود
نیک آیینِ نیک خویی رفت

جان‌ِ او‌ چاره جوی هر دردی
ناگهان، جانِ چاره جویی رفت

نامش ایران و دُختِ ایران بود
مهربان مامِ عشق پویی رفت

طارق خراسانی

29 مهر 1402