ما بنده ی ربِّ مهربانیم
برخیز نمازِ مهر خوانیم

پیشانی ما نشان ندارد
در منزلِ عشق، بی نشانیم‌

هر صبح، بهارِ تازه ی ماست
صد شُکر، بهارِ بی خزانیم

ما جنگ‌ برای نان نداریم
دور از غمِ آب و‌ فکرِ نانیم‌

دنیای طمع‌ به کارِ جنگ‌ است
ما آتشِ آن فرو نشانیم

با هر رَکعت نماز، در جان
بذرِ گلِ عشق می فشانیم

صبح است هوا لطیف و‌جانبخش
برخیز نمازِ شُکر خوانیم

طارق خراسانی

بداهه ی سحری
27 آبان 1402
پ. ن
دوست دوران تحصیلی ام قبل از اذان صبح برایم آیات الهی مبنی بر اقامه نماز را ارسال می کند و بنده هم گاهی برای ایشان شعری سروده و ارسال می کنم که این اثر یکی از آنهاست