به خشکی کی توان دیدن چنین‌ آهوی زیبایی
به حیرت مانده ام یارب از آن آهوی دریایی

هزاران بار من گفتم‌ به مذهب رو مکن زاهد
که دین در خود نمی بیند ،زنِ عریان به رسوایی

تو‌را این‌ نکته می گویم‌، اگر فهم‌ سخن باشد
به فردا روز آزادی دَمی هرگز نیاسایی

اگر دین باشد و ایمان، کجا عریان شود ‌یک زن؟
جوابم را نداری و نمی دانی چه فرمایی

اگر دین بود و ایمانی ، ستم می کرد نادانی؟
برهنه می شد از دردی، مگر آهوی دریایی؟

نه تنها دین ما مذهب به آتش می کشد، دیدم
به یغما می‌برد حُجب از گل اندامِ پریسایی

بداهه
۱۳ آبان ۱۴۰۳

پ ، ن

غرقابه ی اشک و خون و آهی ویران
با غربت مرگزای شامِ آبان
در آتش عصیان تو ، میسوزد شیخ
یکروز ، برهنه ی نجیب ایران

#امیر_دادویی

برای
#دختر علوم و تحقیقات

حضرت استاد عباس خوش عمل کاشانی نکته ای را بیان فرموده اند که خواندنی ست :
آهوی کوهی و آهوی دریایی!
آهوی کوهی در دشت چگونه دوذا
او ندارد یار ، بی یار چگونه بوذا
نوع دریایی او را طرف دانشگاه
همه دیدیم که لخت است! چگونه شوذا؟!
ابوحفض سغدی _ عباس خوش عمل کاشانی.
تاریخ می گوید پس از فتح ایران توسط اعراب و فاجعه ی کتاب سوزان ، حدود دو قرن، هیچ اثر مکتوبی از زبان فارسی باقی نمانَد ؛ اما پس از آن بتدریج زبان فارسی اوج گرفت و دوباره فارسی زبان مسلط شد. یک بیت شعر اولین شعری است که از دوران نوزایی زبان فارسی باقی مانده، و می‌گویند آن را ابوحَف۫ص سُغ۫دی ، که موسیقیدان و ترانه سرایی در سمرقند بود سروده است. آن بیت این است:
آهویِ کوهی در دشت چگونه دَوَذا
او ندارد یار ، بی یار چگونه بُوَذا
جالب است که اولین شعری که از دورانِ نوزایی فارسی باقی مانده است، دربارۀ تنهایی است!
صادق هدایت یک نقاشی زیبا از آهوی این شعر کشیده است. اما فکر می­کرده بهرام گور این شعر را سروده. حتی آن را اولین شعر فارسی دانسته است